Browsing Category



City Lights…

January 10, 2016

“City lights, neon lights. The lights that keep us awake in the midnight stories of this city. So many lights but still sometimes we feel lonelyness and this part will always be like that ..The outside will always be shiny and atrractive but the inside sometimes will be darker . Our feelings, our worries, our thoughts just floating in the midnight dust, waiting for the moment to become reality. These lights at the same time give us the feeling of the past memories and the dreams of the upcoming future. Somebody, somewhere somehow feels like i feel staring at these neon lights. and i feel sometimes in my midnight stories that i have something common with those neon lights..”

photo by  Anthony Black Photography 



October 16, 2015

Millions of people have been living far away from their home for months or years. Sometimes they choose to take this decision but most of them are forced to do this by natural disasters or humanity. Wars, poverty, diseases, dictatorships, economical problems, overpopulation are some of the main reasons hundreds of million people left their birthplace. But sometimes the reasons are love, friendships, offer for a good job or studies. These decisions are cruel, sad and painful, but sometimes they can be a new start for life. But life isn’t good to everyone or doesn’t give the same or better opportunities to everyone. Some people are lucky. Because they still have the chance to visit once in a while their hometown whenever they want, but for the most immigrants or refugees this isn’t possible. The dream of the homesweethome will never come true. And every family in this world have some stories to tell you about their beloved that are far away. It was always like that because this is humanity. Always exploring different places to live, to try, to love. And me? What about me? Oh for sure I have 3 homelands to think, to love, to dream about. The one that gave birth to me, the one that my roots come from and the one that raised me and make me the person I am today. I ‘m blessed that I have the opportinity to visit my hometown where I learned what means living, and the dream about visiting my other homelands is something that still fascinates me. Those who can visit their homeland can feel this energy, the nostalgic feeling and they feel like they never left. This is something I have the need to do it, so I can keep my past and my memories into my present. They ask me why I so often  visit my hometown. It’s that my mind and my soul have to do this. I’ m always connected with my past and this makes me feel that I will never grow up and I will still be the teenager that dreamed about traveling around the world.. Well and where is this dream? Why is it still a dream? Who knows..


Happy World Animal Day

October 4, 2015

Χωρίς αυτά ο κόσμος μας θα ήταν βαρετός και συνηθισμένος. Άγρια, εξημερωμένα, εχθρικά ή φιλικά τα ζώα ήταν και θα είναι συνιδιοκτήτες αυτού του κόσμου. Συνυπάρχουμε μαζί τους χιλιάδες χρόνια. Άλλοτε εξαρτιόμαστε από αυτά και άλλοτε η ζωή μας είναι μοναχική και μίζερη χωρίς αυτά. Η αγάπη χωρίς όρια που μας προσφέρουν, αλλά και στην χειρότερη εκδοχή τα υλικά αγαθά τους που αποτελούν τροφή για δισεκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο, κάνει αυτά τα πλάσματα απαραίτητα για την δική μας ύπαρξη..Η απουσία οποιουδήποτε είδους διαταράσσει την φυσική αλυσίδα της γης και αποτελεί μία ακόμα καταστροφική συμπεριφορά του ανθρώπου. Ο σεβασμός και η αγάπη για αυτά τα πλάσματα πρέπει να γίνει τρόπος ζωής. Δεν είναι έμφυτη σε όλους μας η αγάπη για τα ζώα αλλά μπορούμε να μάθουμε να συμβιώνουμε με αυτά. Προϋπήρχαν πριν από εμάς. Σώστε τα ζώα. Σώστε τον πλανήτη γη. ♥

Without them our world would be boring and ordinary. Wild, domesticated, friendly or hostile animals were and will always be co-owners of this planet. We coexist with them thousands of years. Sometimes we depend on them and sometimes our lives are lonely and miserable without them. The love without limits they offer us, but also in the worst case their material goods, constitute food for billions of people in the world and make these creatures necessary for our own existence..The absence of any species disturbs the natural chain of life and it is another destructive human behavior. Respect and love for these creatures has to become a way of life. We didn’t all born loving animals but we can learn to live with them. They existed before us. Save the animals. Save the earth. ♥


Summer Issue

July 11, 2015

Και ενώ βρισκόμαστε επιτέλους στην καρδιά του καλοκαιριού, με αναπάντητα ερωτήματα για το μέλλον της πατρίδας μας, απομένοντας στην πόλη και στην μιζέρια της, ονειροπολώ και γράφω. Έχω την ακατανίκητη όρεξη να περιπλανηθώ σε εκείνα τα καλοκαίρια που μύριζαν καλοκαίρι. Ηλιοβασιλέματα, νυχτερινός έναστρος ουρανός, δροσιά, ησυχία τις νύχτες με μόνη μουσική υπόκρουση τα τζιτζίκια, καρπούζια και πεπόνια να μάχονται για το ποιο από τα δύο θα κατακτήσει την θέση του απόλυτου φρούτου του καλοκαιριού, ζεστό αεράκι,  ζουζούνια άλλοτε ευπρόσδεκτα και άλλοτε όχι, βραδινοί περίπατοι με δροσερό αεράκι και πότε πότε και παρέα το φεγγάρι. Θάλασσα λίγες μέρες μέσα στο καλοκαίρι και η αναμονή ήταν τεράστια, λιώσιμο στο διάβασμα βιβλίων και πρωινομεσημεριανοβραδινοί έξοδοι παρέα με αγαπημένους φίλους. Ονειροπόληση για ταξίδια σε εξωτικά μέρη με φοίνικες και υπέροχα κοκτέιλ ως και το διάστημα και προσγείωση πάλι στην γη. Επισκέψεις συγγενών από το εξωτερικό γεμάτοι καλούδια για τα μάτια μας και μόνο, εξορμήσεις στην φύση παρέα με το οποιοδήποτε τετράποδο φίλο είχαμε τότε και πολύ πολύ αγάπη. Αγάπη για τα πάντα γιατί το καλοκαίρι είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι. 

And while we are in the middle of the summer, with a lot of questions about the future of our country, staying in the city and with her misery, I daydream and writing. I have the irresistible desire to wander in those summers that smelled like summer. Sunsets, starry night sky, coolness, quiet nights with the only music of cicadas, watermelons and melons to battle for which of the two will win the absolute fruit of the summer, warm breeze, bugs sometimes welcome and sometimes not, evening walks with cool breezes and sometimes having moon in our company. Holiday a few days in the summer and the waiting was huge, reading a lot of books and hanging out from the morning till the evening with beloved friends. Daydream for trips to exotic places with palm trees and delicious cocktails and trips to space and back to earth. Family visits from abroad full of goodies for our eyes only, trekking in nature along with any beloved pet-friend we had then and lots of love. Love for everything because summer is to love and to be loved. ♥


A special day

June 13, 2015

Χθες ήταν μια πολύ σημαντική και ξεχωριστή ημέρα. Είχα την χαρά και την ευκαιρία να βρεθώ και να αλληλεπιδράσω παρέα με παιδιά δημοτικού και νηπιαγωγείου που έχουν αυτό το “κάτι τι”, παιδιά με ειδικές ανάγκες, και νιώθω ευλογημένη από την ζωή που είχα την ευκαιρία να τα γνωρίσω και να συμμετέχω στην θεατρική τους καλοκαιρινή παράσταση. Ως μέλος της “θεατρικής ομάδας Άργους Ορεστικού” που συν δημιούργησε η μοναδική και ταλαντούχος, μα πάνω από όλα υπέροχος άνθρωπος, Αργυρώ  Αποστολίδου Γεωργίου μου δόθηκε η τιμή να παίξω σε μια ξεχωριστή και πρωτότυπη θεατρική παράσταση με τίτλο “Η Κοτούλα η καφετί, που είχε από αυτό το κάτι τι”. Η παράσταση πήγε θαυμάσια με τα παιδιά να αλληλεπιδρούν και να χαρίζουν χαμόγελα αλλά και δάκρυα συγκίνησης σε όσους παραβρέθηκαν στην αίθουσα αλλά κυρίως στους γονείς. Αυτούς τους καθημερινούς ήρωες που χίλια ευχαριστώ δεν φτάνουν για αυτήν την εμπειρία. Τα βουρκωμένα μάτια των γονιών να με ευχαριστούν για την βοήθεια μου, ήταν κάτι που με “σκλάβωσε” συναισθηματικά και μου έδωσε μεγαλύτερα συναισθηματικά εφόδια για τον δικό μου καθημερινό αγώνα στην ζωή. Ευλογώ την κάθε μέρα για αυτό που είμαι και για τις εμπειρίες που αποκτώ καθημερινά και εύχομαι τέτοιου είδους πράξεις να γίνονται συχνά, γιατί αυτά τα υπέροχα πλάσματα αξίζουν ότι απαιτούμε και εμείς από την ζωή. Και είναι καιρός να ξυπνάμε από τον λήθαργο της ρουτίνας μας και να αγκαλιάζουμε τα παιδιά και τις οικογένειες τους στον δύσκολο αγώνα που έχουν και να θυμόμαστε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. 

Yesterday was a very important and special day. I had the pleasure and the opportunity to meet and interact along with elementary and kindergarten children having “something special”, children with special needs, and I feel blessed by  life that I had the opportunity to meet and participate in their theatrical summer play. As a member of “theatrical group of Argos Orestiko” co created by the unique and talented, but above all wonderful woman, Argiro Apostolidou Georgiou, I had the honor to play in a unique and original theatrical play entitled “The brown chicken, which had this something special “. The play went great with the children interacting and giving their best,making all of us smiling and crying at the same time but especially their parents. These everyday heroes who nothing can be enough to thank them for this experience. The misty eyes of parents thankimg me for my help, was something that “enslaved” me emotionally and gave me greater emotional supplies for my own daily struggle in life. I bless every day for what I am and for the experiences that I get everyday and I wish such acts will be made frequently, because these wonderful little creatures deserve what we also demand from life. And it is time to wake up from the slumber of our routine and to embrace children and their families in the difficult struggle they have and to remember that nothing is given for granted.


Yes I am 26!!!

May 31, 2015

26 χρόνια πριν σε ένα νοσοκομείο της Τασκένδη, πρωτεύουσας του Ομοσπονδιακού κράτους του Ουζμπεκιστάν, η γλυκύτατη μητέρα μου μετά δυσκολίας, όπως μου εξιστόρησε η ίδια, και με κίνδυνο να χάσει την ζωή της αφού με είχε “μπουκώσει” με 4, 900 γραμμάρια με έφερε στην ζωή. Η τρίτη κόρη, η μικρή της οικογένειας και παρολίγον αγόρι, έτσι τουλάχιστον πίστευε ο πατέρας μου και ήλπιζε. Αλλά και ένα ακόμα κορίτσι δεν πειράζει! Μόνο σε αγοροκόριτσο που δεν μεταλλάχτηκα. Όχι ότι εναντιώνομαι στα αγοροκόριτσα ίσα ίσα , απλά ευγνωμονώ την φύση, την ζωή, τον Θεό που με έκανε γυναίκα. Γιατί έχω την ικανότητα να μπορώ και εγώ με την σειρά μου να προσφέρω την γέννηση της ζωής, αυτό το θαύμα της φύσης. Και μέχρι να φτάσει αυτήν η ώρα, 26 χρόνια έχουν περάσει και βρίσκω τον εαυτό μου ευγνώμων απέναντι στην ζωή για αυτό που είμαι. Οκ θα μπορούσα ακόμα καλύτερη να είμαι αλλά για αυτά που έχω αποκτήσει με την δικιά μου θέληση και έχοντας παράλληλα στο πλευρό μου την οικογένεια μου και τους φίλους μου, τολμώ να πω ότι στα 26 μου έχω καταφέρει πολλά και αυτά που δεν έχω καταφέρει είναι γιατί εγώ επέλεξα ακόμα να μην τα κυνηγήσω. Αλαζονικό? δεν θα το έλεγα έτσι. Ταξίδια, οικογένεια, φίλοι, δουλειά που αγαπώ, σπίτι και πάνω από όλα υγεία. Γεια σου ρε μάνα! Με έκανες γερή και δυνατή! Μου έδωσες όλη την θετική σου ενέργεια στην γέννηση μου και αυτήν νιώθω προορισμένη ότι πρέπει να δίνω στους γύρω μου. Δεν μπορώ την μιζέρια και ούτε αυτήν μπορεί εμένα. Ίσα ίσα τα πάω πολύ καλά με την φαντασία, την ονειροπόληση και την αεικίνητη μου αύρα. Δίδυμος, φίδι κάτι από τα ζωδιακά ρε παιδί μου, μου έχουν δώσει στοιχεία τους στον χαρακτήρα μου. ή μήπως είναι μπούρδες όλα αυτά τα ζωδιακά? Όπως και να έχει τα άστρα νιώθω ότι στην ώρα της γέννησης μου έκαναν τα μαγικά τους. 26 χρόνια ζωής λοιπόν και κάποια χρόνια πριν έλεγα στον εαυτό μου σε αυτήν την ηλικία θέλω να κάνω οικογένεια. Μμμμμ μπα δεν το νομίζω, ακόμα, γιατί νιώθω μόλις 16! όχι μόνο εμφανισιακά αλλά και στην ψυχή. όσο νιώθουμε είμαστε. Έτσι δεν λένε? Που μυαλό τώρα για έγγαμους βίους. Ας έρθει με το καλό αυτήν η ευλογημένη ώρα και με χαράς να αντεπεξέλθω στον νέο μου ρόλο.Ως τότε χρόνια μου πολλά Joan Le Vlach, όπως λέει και ένας αγαπημένος φίλος με χιούμορ!

ΥΓ. Το δώρο που θα διάλεγα είναι ακόμα πιο πολύς ελεύθερος χρόνος. Λίγος ακόμα χρόνος για διάβασμα λογοτεχνικών και μη βιβλίων. Αγαπημένη και παντοτινή συνήθεια και η καλύτερη τροφή για την αθεράπευτα ρομαντική και φαντασιόπληκτη πλευρά του εαυτού μου!

26 years ago in a hospital in Tashkent, the capital of the Federal State of Uzbekistan, my sweet mother hardly gave birth to me,  risking to lose her life because she had “made” me 4, 900 kilogramms. The third daughter, the youngest in my family and close to be a boy, or what my father believed and hoped for. But one more girl, it’s not bad, uh? But only a tomboy I wasn’t. Not that I don’t like the tomboys, but I’m just grateful to nature, to life, to God that made me a woman. Why? Because I have the ability to give birth to a new life, this magic of nature. And until the time come to be able to do this, 26 years have passed and I find myself grateful to life for what I am. Ok I could be even better but I am grateful for what I have gained by my own will and having alongside with me, my family and my friends. I dare to say that in my 26 years I have accomplished a lot and what I have did not accomplish is because I didn’t chase them yet. Arrogant; I would not say that. Travels, family, friends, a job that I love, house and over all health. Hey mom! You made me a strong and a powerful in body and mind woman! You gave me all your positive energy to my birth and I feel that I’m intended to give this positive energy to those around me. I can’t stand misery, and she can’t stand me. In the opposite I do very well with imagination, reverie and my restless aura. Gemini, snake something from the zodiacs , they gave me some of their details to my character, or is it crap all these zodiacal things? Anyway,I feel that the stars the time of my birth did their magic. 26 years of life and some years ago I said to myself at this age I would like to do my own family. Mmmmm maybe not yet, because I feel only 16! Not only in my appearance but also in my soul. I just don’t feel ready for marriage now but when this time come I will feel blessed with joy to meet my new life. Untill then happy birthday dear Joan Le Vlach, as a dear friend with humor is calling me!

PS. The gift I would choose for my birthday is even more free time. A little more time for reading literature and other books. Favorite and everlasting hobby and the best food for my incurably romantic and fanciful side of me!

People, Stories

Another Issue

February 28, 2015

Υπάρχουν φορές στην ζωή μας συναντάμε ανθρώπους που μπορεί να είναι λίγο πιο διαφορετικοί από εμάς και άλλοτε αλλόκοτοι για τα δεδομένα ενός φυσιολογικού ανθρώπου. Ζούνε σε έναν δικό τους κόσμο που πολλές φορές μπορεί να τρομάζει αυτήν τους η ιδιαιτερότητα. Η σχιζοφρένεια είναι μια νόσος που εμφανίζεται στο 0.03% – 0.07% του πληθυσμού και δυστυχώς τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι που νοσούν αντιμετωπίζονται καχύποπτα και στιγματίζονται σε όλη τους την ζωή ως πιθανόν βίαιοι, ανίκανοι και απομονώνονται από τον κοινωνικό τους περίγυρο. Πρόσφατα παρακολουθώντας την ταινία “Ένας Υπέροχος Άνθρωπος” θέλησα να εντρυφήσω περισσότερο στην νόσο της σχιζοφρένειας για να κατανοήσω περισσότερο αυτούς τους ιδιαίτερους ανθρώπους και πιστεύω πως το παραπάνω βίντεο δίνει μια πολύ ικανοποιητική εξήγηση για τον “δικό” τους κόσμο. Παρακολουθείστε το.

 Sometimes in our life we ​​meet people who may be a little different from us and sometimes a little more strange from a “normal” person. They live in their own world which can often be scary for us. Schizophrenia is a disease that appears at 0.03% – 0.07% of the population and unfortunately most of the time people who have schizophrenia have been treated suspiciously and stigmatized throughout their life as possibly violent, incompetent and often they are  isolated from their social surrounding. Recently I watched the movie “A Beautiful Mind” and after that I wanted to wade more on schizophrenia disease, to understand more of these special people.  I think that this video gives us a very good explanation for their “own” world. Take a look.